Ek cope nie meer nie: Moenie die Here onderskat nie – Jan van der Watt

Om as Christen hoop te verloor of handdoek in te gooi beteken om die deur in God se gesig toe te slaan. 1 Petrus 5:7 (p. 775) sê nie verniet nie: “Neem al die dinge waaroor julle julle           bekommer of wat julle omkrap na God toe, want Hy self is die Een wat vir julle sorg.” Die lewe is nie sonder versoekings wat ons wil wysmaak dat ons nie kan cope nie. Petrus verduidelik:

In die geestelike stryd moet julle op en wakker wees. Julle het ’n gevaarlike vyand, die duiwel. Hy loop rond soos ’n honger leeu wat iemand soek om te verskeur. As hy julle aanval, moet julle met julle geloof in die Here terugveg. Moe­nie toelaat dat hy julle geestelike fondamente skud nie … Hy sal vir julle al die krag gee wat julle nodig het … (dele uit      1 Pet. 5:8 en verder, p. 776).

Moenie die Here onderskat nie. Dit klink nou na ’n van­self­sprekende opmerking, maar dit is baie soos ’n troubelofte. Baie mense sê: “Tot die dood ons skei,” maar skei voor die dood. Wat hulle sê en wat hulle doen, is twee verskillende dinge. So sal alle Christene vir jou sê dat die Here kan help, maar laat hulle net in ’n krisis kom, dan is dit ’n ander storie. Dan wag jy tevergeefs – so tussen die woede- en depressie-aanvalle deur – vir daardie persoon om tekens daarvan te toon dat hy darem ook ’n Christen is.

H.G. Wells vertel ’n storie om dit te illustreer. Daar was ’n baie goeie leraar in New York wat met mense gewerk het wat deur die lewe gestamp is. Sy eie lewe was mooi georganiseer. Hy het altyd, nadat die mense hulle krisisse en probleme voor hom uitgestort het, gesê: “Liewe vriend, gaan praat met die Here daaroor. Hy sal kan help.”

Soos die lewe nou maar is, land hy toe ook eendag in ’n krisis. Toe hy nie meer weet wat om te doen nie, stap hy maar by die kerk in en buig sy hoof: “Here … ” begin hy.

Skielik hoor hy ’n stem: “Wat is dit, my seun?” Die volgende dag tel van sy lidmate hom dood in die kerk op. Sy hart het glo gaan staan.

Hiermee wou Wells illustreer dat dinge waaroor ons maklik praat soms maar net praat is. As ons agterkom dat die Here regtig daar is, skok dit ons byna uit ons geloof. Die rede is omdat ons te min van God verwag. Om die waarheid te sê, ons dink nie Hy is regtig daar of stel regtig in ons lewe en kri­sisse belang nie. Daarom is godsdiens vir baie mense meer ’n las as ’n vreugde. Hulle dra swaar aan hulle gewete omdat hul­le dinge sê wat hulle nie bedoel nie.

Om te sê jy moet die Here nie onderskat nie is een ding. Om die Here regtig nie te onderskat nie is ’n ander. Hierdie “ding” sal jy net regkry as jy nie net sê die Here is daar nie, maar dit weet en Hom toelaat om ’n rol in jou lewe te speel.

Gebed verander jou

omdat God dinge verander

Gebed is die hartslagaar van die gelowige wat in die lewe moet en wil cope. As daardie slagaar toetrek of nie meer werk nie, begin die mens geestelik duiselig raak en versmoor.

  • Gebed is die plek waar ek ontdek dat ek nie alleen is nie. God is dáár en in sy genade is Hy ook dáár vir my. Ek hoef nie in die lewe alleen staande te probeer bly nie. Ek het al die rede in die wêreld om die Here te vertrou en dinge van Hom te verwag. Luister wat staan in Psalm 42:1(p. 912): “Soos ’n bokkie in die woestyn wat dors is vir water, so het ek ’n vurige verlange om by U te wees, God! Net soos wat ’n bokkie sonder water doodgaan, gaan ek dood as ek nie by U is nie. Ek wil heeltyd net by U wees.” Soos water ’n bokkie in die woestyn lewendig kan hou, so sal die teenwoordigheid van die Here in jou lewe jou ook lewendig hou.
  • Gebed is ook die plek waar ek perspektief op my eie lewe kry. Daar, op die skoot van God, ontdek ek wat regtig belangrik is en wat nie. As ek in sy oë kyk en my versoek rol oor my lippe, sal ek weet of dit is wat Hy wil hê of nie. Op die manier word my eie wil ook al meer in ooreenstemming met die wil van God gebring. Ek kan tog nie op sy skoot sit en dinge vra wat ek weet Hy nie van hou nie en buitendien nie vir my sal gee nie. As ek dus valse doelwitte najaag, sal ek dit in my ge-sprek met God agterkom. So sal ek geslyp word om die regte dinge na te jaag, en deur dit te doen ook nie deur die gevoel oorweldig word dat ek nie kan cope nie.
  • Maar as ek so op God se skoot sit, weet ek ook dat Hy my nie in die steek sal laat nie. Hy gebruik elke ding wat in my lewe gebeur, of dit goed of sleg is, om sy doel te bereik. “Alles wat met elkeen van ons gebeur wat God liefhet, werk tot ons beswil uit” (Rom. 8:28, p. 497). Dit gee my ook spesiale perspektief op my lewe en help my cope. ’n Krisis is mos ’n snaakse ding. Dit is byna of iemand ’n donker doek oor jou kop gooi. Alles word skielik duister en jy kyk net hier voor jou vas. Al wat jy dink en praat, is net die krisis. Omdat die donker doek van die krisis oor jou kop lê, kan jy nou ook nie juis verder kyk as jou krisis nie. Maar juis op daardie oomblik wanneer jy so in jou eie krisis vasgespin is en gevaar loop om moedeloos te word, maak God die verskil. Van een ding kan jy seker wees: God kyk nie net in jou krisis vas nie. Hy kyk reeds in jou toekoms en sorg dat dit wat nou met jou gebeur ook tot jou eie beswil sal uitwerk. In jou krisis weet jy nog nie waarheen alles gaan lei nie, maar God weet. As jy God dus vertrou, sal jy ook moed hou … en cope.
  • Gebed is ook die plek waar ek my hart kan uitpraat en met God kan worstel. Dit is om dinge wat soos dorings in my hart en gemoed vassteek uit te kry en voor God te lê. Filippense 4:6-8 sê juis dat as iets ons pla, moet ons met God daaroor gaan praat. Ons moet in vertroue daaraan vashou dat Hy die beste weet. Dit sal die las van ons skouers afneem, wat natuurlik sal beteken dat ons makliker sal kan cope. Daarom sê die skrywer van Psalm 56 (p. 929): “As ek begin bang word, Here, besluit ek net daar om op U te vertrou. U sal my help. Ek prys God vir sy belofte dat Hy my sal help. Op Hom vertrou ek sonder om bang te wees … Ek prys God omdat Hy my sal help. Ek loof die Here. Hy hou sy woord.”
  • Wat doen dit aan ’n mens om te weet die Here is daar en jy kan op hom vertrou? Hoor wat Paulus op so ’n vraag antwoord:

Tog dra ek ’n baie waardevolle skat hier binne-in my: die krag van die Gees wat elke dag by my is …

Ek kry dikwels swaar, maar ek raak nooit mismoedig nie.

Ek weet nie elke dag presies wat ek moet doen nie. Tog is ek nooit radeloos nie.

Ek word vervolg, maar ek weet God los my nooit al-  leen nie.

Soms word ek onderstebo geloop, maar ek staan elke keer weer op. Ek bly nooit lê nie (2 Kor. 4:7 en verder, p. 576).




Die laaste dae van Jesus se lewe – Opsomming – Jan van der Watt

Dag

Gebeure

Matteus

Markus

Lukas

Palmsondag

Jesus ry Jerusalem binne

21:1-11

11:1-10

19:29-44

Maandag

Jesus vervloek die vyeboom

21:18-19

11:12-14

 

 

Jesus reinig die tempel

21:12-13

11:15-18

 

Dinsdag

Jesus se outoriteit word getoets

21:23-27

11:27-33

20:1-8

 

Jesus leer in die tempel

21:28-23:39

12:1-44

20:9-21:4

 

Jesus in Betanië gesalf

26:6-13

14:3-9

 

Woensdag

Die verraad begin

26:14-16

14:10-11

22:3-6

Donderdag

Die laaste maaltyd

26:17-29

14:12-25

22:7-20

 

Jesus bid in Getsemane

26:36-46

14:32-42

22:40-46

Donderdag nm – Vrydag vm

Jesus gevang en verhoor

26:47-27:26

14:43-15:15

22:47-23:25

Vrydag

Jesus gekruisig

27:27-56

15:16-41

23:26-49

 

Jesus begrawe

27:57-66

15:42-47

23:50-56

Sondag more

Jesus staan op uit die dood

28:1-10

16:1-8

24:1-12




Bybelvertalings Opsomming – Jan van der Watt

Hier onder is a tabel met ‘n kort opsomming van elke vertaling. Dokument formaat is in PDF formaat as gevolg van die kompleksiteit van die dokument. Kliek op die onderstaande skakel om die tabel oop te maak.

Bybelvertaling




Die Biddende Hande – Hermie van Zyl

Susan vra:

Kan julle asb aan my inligting verskaf of die biddende hande ’n “curse” is wat ons aanbid? Mag ek die biddende hande in my huis hê as simbool van God se liefde vir my in gebed?

Antwoord

Prof Hermie van Zyl antwoord:

Met “biddende hande” verwys ons vraagsteller waarskynlik na die bekende penskets deur Albrecht Dürer van die gevoude biddende hande waarvan daar afdrukke in baie huise hang. Die oorspronklike is ongeveer in 1508 geskets en hang tans in die Albertina-museum in Wene, Oostenryk. Oorspronklik was dit deel van ’n groter skets van ’n apostel besig om te bid. Die hande het toe later losgeraak van die groter eenheid en as ’n selfstandige skets voortbestaan. Daar word gespekuleer dat Dürer sy eie hande gebruik het as “model” vir die skets. Die punt is egter: die hande is die uitbeelding van ’n innige gebedshouding, en juis om daardie rede het dit so bekend en gewild geraak as simbool van ’n lewenshouding van opregte Godsvertroue.

Nou is daar egter sommige Christene wat allerlei sinistere betekenisse in die biddende hande probeer vind. Hulle sien dit as bedelaarshande met ’n heidens-Oosterse agtergrond, spesifiek in die Hindoeïsme of Boeddhisme, en merk dit selfs as Satanisties aan. Dit word verder ook so voorgehou dat as jy dié hande in jou huis het jy (onwetend) gekontamineer raak met heidense invloede en jy so ’n vloek oor jou huis bring. Allerlei anekdotiese verhale word dan ook vertel oor hoe sleg dit met mense gegaan het met dié hande in die huis, en die oomblik toe dit verwyder is, het dit beter met hulle begin gaan. Daar is spesifiek ook ’n finansiële konnotasie: die gevoude hande sou dan bedelaarshande voorstel wat eintlik niks van God verwag nie; daarom gaan dit finansieel sleg met mense wat dié hande in die huis het. Daarteenoor word dan die ware Bybelse gebedshouding gestel – die oopgespreide, opgehefde hande tot God (bv Ps 28:2; 134:2; 1 Tim 2:8). Slegs so – met die regte gebedshouding – kan dan ook finansiële voorspoed verwag word.

Hoe moet ons oor hierdie siening oordeel? Die volgende gesigspunte is myns insiens relevant:

  • Dit is vir my moeilik om in te sien hoe ’n erkende simbool van Christelike gebedspiëteit sonder meer in verband gebring kan word met heidense invloede. Selfs al sou daar ’n tradisie in een of ander Oosterse godsdiens bestaan van saamgevoude bedelaarshande, beteken dit nog nie dat óns daardie konnotasie daaraan (moet) heg nie, veral nie as die biddende hande van Dürer spesifiek geskets is om Godsvertroue uit te beeld. Dit klop net nie. “Beauty is in the eye of the beholder”, lui die Engelse spreekwoord, bedoelende: die waarde wat iets vir jou het, hang alles af van die waarde wat jý daaraan tóéken. Die punt is: daar is niks intrinsiek aan die biddende hande wat dit koppel aan een of ander heidense godsdiens nie. Inteendeel, die ontstaan van die skets is juis Christelik. Daar is niks inherent boos aan die biddende hande nie; dit hang af van hoe jy daarna kyk. Soos Paulus dit stel in Romeine 14:14: “… niks is vanself onrein nie. Maar as iemand iets as onrein beskou – vir hom is dit dan onrein.”
  • Dit is wel so dat opgehefde hande ’n gebedshouding is wat in die Bybel voorkom. Maar dit beteken nie dis die enigste regte gebedshouding nie. Gebedshoudings is baie kultuurgebonde; gevoude hande (soos in Dürer se skets) het veral in die Weste ontwikkel as ’n simbool van gebedspiëteit, waar die bidder sy afhanklikheid van en vertroue in God uitbeeld. Dit druk verder die gedagte uit dat jy op niks geregtig is nie, maar pleit om God se genade. Die sogenaamd Bybelse gebedshouding van opgehefde hande is dus nie beter as ander net omdat dit in die Bybel voorkom nie. Dit verseker ook nie gebedsverhoring nie. Gebedsverhoring het niks te make met jou gebedshouding nie, maar met die ingesteldheid van jou hart. Daarom het die tollenaar van Lukas 18:9-14 regverdiger huis toe gegaan as die Fariseër, al het die tollenaar nie die regte gebedshouding gehad nie. Hy het nie eens na die hemel opgekyk nie, maar op sy bors geslaan toe hy bid. En in elk geval, opgehefde hande is nie die enigste gebedshouding wat in die Bybel voorkom nie; daar is ook gevalle waar mense op die grond neerval voor God (Num 24:4; Matt 4:9). Die punt is: daar is verskillende gebedshoudings, in die Bybel en in verskillende kulture. En verder, die “regte” gebedshouding verseker nie outomaties die regte resultate by God nie; omgekeerd, ’n “verkeerde” gebedshouding kan ook die “regte resultate” lewer. Dit hang alles van die bidder se ingesteldheid af.
  • Die siening dat die biddende hande ’n heidense konnotasie het, raak ook die hele kwessie van toevallige beïnvloeding aan. Sommige Christene glo dat as jy ’n “heidense” simbool aanraak of in jou huis inbring, jy daarmee outomaties ’n vloek of demoniese binding op jou huis plaas. Godsdiens werk egter nie so nie. Natuurlik moet mens mooi dink om sommer enige afbeelding of simbool in jou huis in te bring, want waarmee jy jouself omring, sê ook iets van jouself. Maar dit het niks te make met outomatiese besoedeling of demoniese binding nie. Fisiese voorwerpe is nie as sodanig boos nie en kan nie outomaties ’n vloek op jou huis plaas nie. Die enigste manier waarop die Bose beslag kan lê op ’n mens is wanneer jy doelbewus van God se pad afdwaal en jou met die werk van die Bose begin besig hou. So ’n beslaglegging volg egter eers na ’n lang tydperk van volhardende afdwaling, en het ook nie noodwendig Sataniese binding of duiwelbesetenheid tot gevolg nie. Die gelowige wie se hartlike begeerte dit is om in liefde en toegewydheid aan God en die naaste te lewe, het niks te vrees vir die binding deur die duiwel of toevallig duiwelse beïnvloeding nie. Die Bybel wys ’n duidelike weg aan hoe om met “duiwelse beïnvloeding” te handel in die normale gang van sake (vgl Jakobus 4:7; 1 Petrus 5:8-9; Efesiërs 6:11).
  • ’n Mens moet oppas vir ’n raak nie, smaak nie, roer nie aan nie-houding. Paulus waarsku hierteen in Kolossense 2:16-23 as hy sê dat die gemeente hulle nie moet laat mislei deur ’n selfgemaakte godsdiens van danige nederigheid en van menslike leerstellings en gebooie wat ander gedurig waarsku nie: hieraan mag jy nie vat nie; daaraan mag nie jou mond sit nie; daaraan mag jy nie raak nie. Dit kan uitloop op ’n soort wettiese godsdiens waar jy jou selfgemaakte reëls aan ander opdring en ander veroordeel wat nie jou opvattings deel nie. Nee, oor sekere dinge het Christene bepaalde vryhede en keuses wat hulle mag uitoefen. En ek dink dat die afbeelding van gevoude biddende hande een van daardie dinge is waaroor ons mekaar ruimte moet gun om te verskil, sonder om wetties en rigied daaroor te raak. Ek hoef my nie te laat intimideer deur mense wat my vanuit hulle “dieper kennis van sake” probeer oortuig dat hulle siening reg is nie. Maar daar is nog ’n verdere perspektief, wat ons by die laaste gedagte bring.
  • Ons kan gerus leer uit Paulus se hantering van sake waar Christene in sy tyd radikaal verskillende sieninge omtrent die gevaar van duiwelbeïnvloeding gehad het. In Romeine 14 en 1 Korintiërs 8 handel hy oor die destyds sensitiewe aangeleentheid van vleis wat in afgodstempels aan afgode gewy is en agterna in die slaghuise vir die algemene publiek beskikbaar gestel is. Sommige Christene het geweier om van die vleis te eet omdat hulle gedink het dat mens so deel kry aan die afgodsdiens. Ander het geredeneer dat afgode in elk geval nie bestaan nie; vleis is vleis, Christene is dus vry om daarvan te eet. So tussen die reëls blyk dit dat Paulus ook so gedink het, maar hy hanteer die saak nogtans so deur daarop te wys dat hierdie verskillende sieninge nie deurslaggewend vir ’n mens se geloof is nie. Christene moet dus mekaar se standpunte respekteer. Veral diegene wat nie gewetensbesware teen die eet van afgodsoffervleis het nie moet die ander wat dit wel het se gevoelens in ag neem en nie onnodig aanstoot gee deur hulle oortuigings op die ander af te dwing nie. Dis die weg van die liefde. Toegepas op die kwessie van gebedshande: As dit vir jou ’n gruwel is, bly weg daarvan. Maar moenie ’n kruistog daarvan maak asof almal jou siening moet deel en ook sulke afbeeldings uit hulle huise moet weghou nie. As hulle nie daardeur gepla word nie – trouens, juis daardeur gestig en versterk word – respekteer dan hulle siening. Andersom: mense wat geen probleem het met die gebedshande nie, moenie dié wat dit wel het afmaak as bekrompe geesdrywers wat in alles ’n duiwel sien nie. Al stem jy nie met hulle standpunt saam nie, respekteer dit en aanvaar hulle as mede-Christene wat ook die Here liefhet.

My slotsom is: In die lig van bostaande uiteensetting hoef ons vraagsteller na my oordeel nie bang te wees dat sy ’n vloek oor haar huis bring met ’n skets of beeld van die biddende hande nie.

Skrywer:  Prof Hermie van Zyl