Dr Stephan Joubert

Dr Stephan Joubert

stephan_joubertStephan Joubert dien al vir meer as ‘n dekade as ‘n professor in Nuwe Testament studies by die Universiteit van Pretoria. Hy het al meer as 40 akademiese navorsingspublikasies, 10 artikels vir publikasie in internasionale akademiese werke, sowel as ‘n magtige navorsingswerk oor die lewe van Paulus die lig laat sien. Hy was ‘n leraar by ‘n mega gemeente in Pretoria, en is steeds ‘n gesogte spreker by internasionale konferensies en seminare oor leierskap en die kerk.

Hy skryf ‘n weeklikse bydrae vir ‘n koerant in Gauteng, ‘n maandelikse bydrae vir ‘n Christelike glanstydskrif, en is ook die redakteur van ‘n groot internet kerk (24 000 besoekers). Stephan het reeds 47 Christelike boeke geskryf, en is ook die mede-vertaler van ‘n moderne Afrikaanse vertaling van die Bybel, welke bekroon is as die beste Christelike publikasie van die jaar in Suid-Afrika. Hy het ook reeds die Van Drimmelen medalje vanaf die Suid-Afrikaanse Raad vir die Wetenskap en die Kunste ontvang.




God dissiplineer ook sy mense (Tug)

God dissiplineer ook sy mense (Tug)

Die woord “tug” klink vir ons soos straf. In die Bybelse tyd was tug iets goeds.

Dit was ʼn uitdrukking van liefde (Hebreërs 12:5-11). Die mense in die ou tyd was groepsmense. Jou groep of familie was belangriker as jyself. Dit werk amper soos as jy in ʼn rugbyspan speel: jy gee alles vir jou span. Selfs as jy seerkry, probeer jy nog aangaan, want jy voel verantwoordelik en lojaal teenoor jou span. Hulle kom eerste. En as jy ʼn fout maak, sal jou spanlid vir jou kom sê (kom “tug”): “Hou net jou oog op die bal!” Jy sal dan nie voel hy wil jou beledig nie, maar dat hy jou wil help sodat dit beter gaan met die span. “Tug” in die Bybelse sin werk ook amper so.

Jy is deel van God se familie en God is trots op jou. Hy wil graag hê dit moet goed gaan met jou en dat jy gelukkig sal wees in die gesin. As jy iets verkeerd doen, wil God en die ander gesinslede jou help om dit reg te stel. Dikwels besef ʼn mens nie dat jy iets verkeerd gedoen het nie, of is jy miskien ʼn bietjie balhorig, dan moet jou gesin so bietjie harder met jou praat. Hulle praat nie hard met jou om jou seer te maak nie, maar om jou by hulle te hou. Hulle wil nie hê jy moet die spoor byster raak nie. Daarom wil hulle jou in liefde behou, al beteken dit soms so bietjie raas (tug). Die groep (familie) benader jou dan gewoonlik as groep (Matteus 18), omdat dit nie ʼn individuele saak is nie, maar met die groep te doen het.

Ons beleef dit vandag anders as die kerk met ons praat oor iets wat verkeerd geloop het. Ons sien dit as beterweterig en baasspelerig. Ons is mos ons eie baas. So het ons een van die belangrikste maniere verloor waarop die Here wil hê ons mekaar in liefde moet help.

 

Boek: Geloof in Aksie-Bybel
Skrywers: Prof Jan van der Watt, Dr Stephan Joubert, Dr Johan Smith
Uitgewers: Christelike Uitgewers Maatskappy




Tiendes

Tiendes

Baie mense dink die kerk wil net geld hê en in kerktaal noem mense dit hulle “tiendes”. Hoekom moet ʼn mens dit doen?

Aan die begin van die Ou Testament, toe die mense nog nie Bybels gehad het om hulle van God te vertel nie, het hulle een ding besef: hulle koring groei nie vanself nie, en die lammers val nie sommer uit die lug nie. Daar moet ʼn God wees wat agter dit alles staan. Op ʼn manier wou hulle vir Hom dankie sê. Hulle het toe as gesin bymekaar gekom, ʼn deel van die koring gevat en dit “geoffer”. Dit het beteken dat hulle eintlik uit dankbaarheid saam met God “fees” gehou het. Hulle het dan dele verbrand (wat vir God sou wees) en dele self geëet. Later, toe daar heilige plekke (offerplekke met priesters) kom, is hulle na die heilige plekke toe, want hulle het geweet God is definitief daar. Die priesters wat daar gewerk het, wou ook deelneem aan hulle feeste en so was dit toe ook. Maar jy kon nie priesters afskeep nie, want hulle werk mos vir God. Netnou word die idee geskep dat jy God afskeep, en dit wil ʼn mens nie doen nie. Daarom het hulle besluit dat jy ʼn tiende van jou oes of lammers vir die priester en God sal gee. (Dis maklik om te tel. Jy pak hopies en dan meet jy dit met jou tien vingers af en gee een van die dele vir die priester). So gesê, so gedoen. Die priesters het toe te gulsig geraak en die gee van tiendes ʼn wet gemaak. Dit het nie meer oor dankbaarheid teenoor God gegaan nie, maar oor die koring en lammers wat hulle moes kry.

Toe Jesus gekom het, het Hy weer dinge balans kom gee. Hy het kom beklemtoon dat die gee van “tiendes” nie ʼn reël is nie, maar dat dit ʼn gesindheidsaak is; ʼn saak van liefde en dankbaarheid teenoor die Here. Paulus vertel dat om vir die Here te gee nooit ʼn plig of ʼn wet mag wees nie. Dit moet uit jou hart uit kom. Eintlik moet jy so graag vir die Here iets wil gee, dat jy alles vir Hom sal gee as Hy jou vra. As daar dus iemand is wat iets van jou nodig het, al sou dit meer as ʼn tiende wees, moet jy help. Daar mag ook ʼn situasie kom waar niemand op daardie oomblik iets nodig het nie, dan gee jy minder as ʼn tiende.

Die belangrike is: gee omdat jy die Here liefhet; omdat jy graag van die goedheid wat Hy oor jou uitstort vir hom wil teruggee. Bowenal: gee jou hart, jou gesindheid vir Hom

 

Boek: Geloof in Aksie-Bybel
Skrywers: Prof Jan van der Watt, Dr Stephan Joubert, Dr Johan Smith
Uitgewers: Christelike Uitgewers Maatskappy




Skepping: God het alles gemaak

Skepping: God het alles gemaak

Mense wonder waar alles vandaan kom, want dit moes iewers begin het. Wel, daar is ʼn God wat alles gemaak het. Al sou ʼn mens in die “Big Bang” glo, of dat die aarde oor miljoene jare ontwikkel het, die feit bly steeds, God staan agter alles. Hy is die oorsaak van dit wat ons rondom ons sien.

Ons mag God nooit met die skepping verwar nie. Daar is godsdienste wat sê dat god in alles is en alles in god. Dit sou beteken dat God in bome of plante is en eintlik die bome en plante is. Dit sou selfs beteken dat sonde en onvolmaakte dinge in God is, want alles is in Hom en Hy in alles. Die Bybel praat anders. God is soos ʼn pottebakker wat ʼn kleipot maak. Die pottebakker word nooit die pot nie, en die pot nooit die pottebakker nie. Sy vingermerke lê tog in die pot wat Hy gemaak het, soos God se voetspore ook deur die skepping loop. Sit maar bietjie langs ʼn pragtige strand of op ʼn mooi berg en jy sal God se voetspore ontdek. Maar dit maak nie die natuur of die voetspore God self nie. Nee, God is groter, magtiger en baie anders as ons en die skepping wat Hy gemaak het. Ons is die klei, Hy is die pottebakker. Dit moet ons nooit vergeet nie.

 

Boek: Geloof in Aksie-Bybel
Skrywers: Prof Jan van der Watt, Dr Stephan Joubert, Dr Johan Smith
Uitgewers: Christelike Uitgewers Maatskappy